PROF. DR. AGIM VINCA: ELIFE LUZHA ËSHTË NJË POETE E LINDUR
Elifja është poete e lindur: një shpirt i butë, lirik, subtil… Figurë qendrore e poezisë së saj është loti, aq sa mund të thuhet se kjo figurë, pra metafora e lotit, është shenjë identifikuese e poezisë së saj. Me të drejtë. Sepse loti, sikurse poezia, është akt i çlirimit shpirtëror. Në trajta kryesisht të shkurtra poetike e me vargje sugjestive, Elife Luzha artikulon shqetësimet e veta krijuese, që kanë të bëjnë me jetën, Kosovën, vendlindjen, mërgimin, gruan dhe motive të tjera, që përbëjnë botën e saj krijuese dhe njerëzore, me një fjalë identitetin e saj shpirtëror. “Mos ma vrisni lotin”, thërret poetja; lutet, përgjërohet, që në titull dhe përgjatë tërë librit. Dhe kjo është njësoj si të thuash: mos ma vrisni jetën, lirinë, dashurinë, poezinë…
IDENTITET
Kam mijëra vjet me erërat e shekujve që zgjohem
Mbretëreshë e hyjnive isha qysh në parahistori
Nën të njëjtin ujë pellazgë u pagëzova
Me fenë e flamurit e besën për shqiptarinë
O vend i bekuar me fushëqiell fole të shqiponjave
Nga lashtësia si në Motin e Madh rrugë gjaku ke bërë
Nëpër histori mbajte një emër një gjuhë një flamur si fe
Ti gurshkëmb i paluajtur me ngjyrgjakun tim atdhe
PËRMBYSJE
Rrëpirës së thepisur m’u rrokullis fati
Horizonti gri ditët m’i përmbys
Kujtimi më stolis me vetminë e Niçes
Marr si të gjallë një luledielli nga pikturë e Van
Gogut
Për ta ngrohur shpirtin me Valpurgitë e Vagnerit
IDENTIFIKIM
Rend e fërgëlloj rrjedhave të lumit rrëmbyes
Monopateve të frikshme lulekamelie mbjellë
Dallëndysheshëm u këndoj pranverave të zogjve
Mes luleve të lulëzuara zgjohem si flutur në flatrim
