{"id":9416,"date":"2021-11-02T19:57:56","date_gmt":"2021-11-02T19:57:56","guid":{"rendered":"http:\/\/revistakuvendi.org\/?p=9416"},"modified":"2021-11-02T19:57:56","modified_gmt":"2021-11-02T19:57:56","slug":"disa-te-dhena-nga-trungu-i-marka-brunges","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/revistakuvendi.org\/?p=9416","title":{"rendered":"DISA TE DHENA NGA TRUNGU I MARKA BRUNGES"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

ZEF  PERGEGA<\/p>\n\n\n\n

Marka Brunga ishte\nnje shenj men\u00e7urie e la nje shenj topografie!\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n

…mbledhur nga\nmesuesit e gjimnazit te Rreshenit , sipas rrefimeve te njerezve bashkekohes dhe\nfamiljare te Markut! <\/em><\/p>\n\n\n\n

Marka Brunga ka patur\ntre vellezer. I pari, Ndue Brunga e mandej, Kola, Nikolla, ndersa vete ai ka\nqene vellai i fundit. Vellai i pare u vra nga byrazeri vet, me te cilin kishte\npi gjak nga fshati Malaj. Ky u vra ne vendin e quajtur Suka e Nderfushajt, sa\nedhe sot quhet Rrapi i Ndue Brunges. Aresye e vrasjes ishte se Nduja ishte nje\ndjale shume i forte dhe i zoti dhe, se ne \u00e7do bisede dominonte dhe, kur kishte\nkundershti e \u00e7\u2019armatoste. Shpesh i kane dale para ne prite per ta rrah Nduen,\npor nuk kane mundur. Atehere, dhjete fshatare nga Malaj kane shkuar dhe jane\nankuar tek prifti i katundit per Nduen. Ata i kane kerkuar meshtarit qe t\u2019 ua\nfalte mekatin dhe mallkimin, atij qe do ta vriste Nduen, duke i paguar nje sasi\nte hollash vrasesit me pagese. Vrastarin e kane gjetur, njeriun e besuar te <\/p>\n\n\n\n

Ndue Brunges, te\ncilin e kane paraqitur tek prifti. Ne momentin e pare vrasesi ka hezituar para\npriftit. Prifti i ka thene se \u00e7fare mendonte, duke e ftuar ta takonte. <\/p>\n\n\n\n

Pas disa kohesh,\nvrasesi eshte paraqit tek prifti me dy fshatare te tij te besuar…dhe,pasi ka\nmarre napoleonat ari e ka realizue vrasjen. Para vrasjes, byrazeri e ka thirr\nNduen dhe, ate nate kane bujtur ne shtepine e tij e kane bere muhabet deri\nvone.<\/p>\n\n\n\n

Ndue Brunga iu\ndrejtue byrazerit te vet me keto fjale: \u201c…Ti mirese erdhe dhe mirese te ka\npru Zoti. Po keto te dy qe ke me vete nuk po i njoh dhe pse mi ke pru ne\nshtepine time!\u201d Ai eshte pergjigj: \u201cRri pa merak se nuk ke hile prej tyne!\u201d <\/p>\n\n\n\n

Ata kane qendruar pa\ngjume ne pergjim te njeri – tjetrit. Ne te dale te drites, sapo Ndue Brunga nuk\nka duruar me dhe ka filluar te kotej, ata i kane vu pushken dhe e kane vra ne\npabesi dhe, me pas jane larguar. Vrasesi i eshte drejtuar priftit se do te me\nvrase buka e Ndue Brunges, edhe pse ai ia kishte fal mekatin, por ne nje <\/p>\n\n\n\n

mbledhje burrash, pas\ngjashte muajsh, vrasesi bashke me dy vellezerit, pas drekes qe kane ngrene ne\nate takim kane vdek ne vend. Me ardhjen e forcave pushtuese te Luftes se Dyte,\nnjeri nga fshataret i kishte kerkuar forcave ushtarake qe te <\/p>\n\n\n\n

eleminonin, Kolen dhe\nNikolle Brungen, gjoja se ato ishin kundershtare te pushtuesve. Te dy\nvellezerit kane kaluar poste me poste derisa kane mberritur te Shpella e\nLajthizes, i kane detyruar te \u00e7elin vete vorrin dhe me pas i kane pushkatuar!<\/p>\n\n\n\n

Vellai i vogel, Marku\nishte ushtar dhe kur e mori vesh kete tragjedi kaloi nje depresion te madh, sa\nte gjithe mendonin se ai eshte i \u00e7mendur. U paraqit menjehere ne komanden e\nShkodres per te kerkuar leje, por nuk i dhane. Ne keto kushte ai u largue nga\ngarnizoni pa leje dhe mberriti ne shtepi. Gjate kalimit te <\/p>\n\n\n\n

Drinit, naten neper\nfurtune, rryma e ujit te shtuar e perlau derisa e nxori tek nje ka\u00e7ube, ku e\nkaloi naten gati pandjenja, duke pesuar nje tronditje te forte psikologjike te\npariparueshme. Ashtu, gati i zhveshur, ka mberritur ne shtepi dhe, diten e\nmarte ka marre pjese ne mortjen e dy vellezerve. Qe nga ajo kohe, thone se\nMarku mbeti me te meta mendore, si rezultat i traumes se madhe. Qe nga ajo <\/p>\n\n\n\n

Kohe, kudo qe Marku\nka shkuar e kane ngacmuar, per te nxjerre ndonje fjale dhe per te bere lojna me\nte. Marka Brunga ne te gjitha bisedat me individe dhe ne kuvende, gjithmone ka\ndal fitimtar!<\/p>\n\n\n\n

Marku shetiste dere\nme dere e dasem me dasem, madje edhe jashte <\/p>\n\n\n\n

Mirdites sidomos tek\nshtepia e Murat Kaloshit ne Diber ka bujt disa here. Duhet thene se kjo kulle\nkurre nuk e koriti mikun dhe asnjehere nuk e pa nese ishte i pasur apo i\nvarfer, por trajtimin e bante si\u00e7 e donte nderi e zakoni. Nje nate i thone\nMarkut se ai do te ishte i zoti i shtepise per te pare se si do te vepronte,\npra a do ta ndiqte zakonin e vjeter, apo do ti pillte mendja per di\u00e7ka tjeter.<\/p>\n\n\n\n

Marku thirri grate\ndhe u kerkoj qe te shtronin sofrat e kalamajeve dhe u solli te gjithe ushqimin\ne darkes. Vete qendroi ne kembe per \u00e7do nevoje te tyre. <\/p>\n\n\n\n

Pasi mbaruan buken\nfemijet e kulles, Marku urdheroi te shtroheshin sofrat e grave. Edhe me grate\nveproj ne te njejten menyre si me femijet ne respekt. Pasi mbaruan se ngreni, u\ntha grave qe te ngrinin sofrat dhe te lanin enet, per ti bere gati per burrat\nfisnike dhe miqte e kulles, qe kurre nuk mungonin. Grave u tha te shkonin e te\nflinin me femijet, ndersa vete vuri meze e raki ne sofra qe burrat te <\/p>\n\n\n\n

fillonin muhabetin,\napo te kendonin ndonje kenge trimerie. Atje nga e vona, pasi pine raki e vene\nsa deshen, Marku u solli buken e ushqimin. Te gjithe u habiten se rendi i\nsofrave shtrohej ndyshe, ne fillim burrat, mandej vinin grate e femijet.<\/p>\n\n\n\n

-Po pse veprove\nkeshtu o Marka Brunga?! – nuk iu durua njerit qe e kishte qafen e shkurte. <\/p>\n\n\n\n

-Po te shtroja buken\nper ju ma pare, ju do te vonoheshit shume e femijet do ti kapnin nanat per\nkemishe tue e kerkue me ngrane darke e ju s\u2019kishit per ti lane muhabetet, edhe\npse ato ishin te unshem. U dhashe atyne qe ne te rrinim rehat sa te donim tue\nba muhabet e tue tregu histori e shpoti! Te gjithe u habiten nga <\/p>\n\n\n\n

men\u00e7uria e Marka\nBrunges. Asnje nuk e kundershtoi, kete, heshtja e tyre e tregoi.<\/p>\n\n\n\n

Nje nate tjeter. nje\nnga miqte e kulles se Kaloshit. per ta ngacmuar e <\/p>\n\n\n\n

pyeti Markun: \u201cAq te\nkeqinj i ke njerezit e shtepise, o Mark, sa nuk te lajne brenda ne shtepi si\ngjithe njerezia, por ke mbet dere me dere neper dunja?!\u201d Marku shkurt iu\npergjigj: \u201cSi njerezit e mi ne Mirdite nuk i ka kush. Ato me mbajne ne pellambe\nte dores. Po mua nuk me zen vendi vend vetem o Zot, tek shoket e mi!\u201d <\/p>\n\n\n\n

Murati e kishte\nshperbly me pese napolana ar per veprimet dhe pergjigjet e zgjuara te Markut\nedhe per fjalen, qe ne fillim Murati e kishte marr si mallkim: <\/p>\n\n\n\n

\u201cSe po i i dole ne\nkrye termales nje teposhte e madhe te pret qe s\u2019mbaron kurre, o Murat burri!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Marku, mori napolanat\ndhe nje kile kafe e u nis udhes te mberrinte tek Sarajat e Oroshit, tek kulla e\nKapidan Gjonit. Sapo hyri ne kullen e kapidanit, Marku rrefeu se \u00e7\u2019kishte\nngjare ne Diber, si kishte vepruar me sofrat e bukes dhe pergjigjet qe u kishte\ndhene miqeve qe e kishin ngacmuar. Kapidani, pasi i pelqyen veprimet e <\/p>\n\n\n\n

Markut, i dha nje\nnapoleon ari. Marku nuk e mori duke i thene: \u201cJo ore kapidan, pese napolona mi\ndha Murati ne oborr dhe tre napolona pasi me ktheu nga rruga e nje kile kafe\nper perfaqesimin qe i bana Miridtes ne Diber e ku, ne kullen ma te madhe edhe\nper urimin qe ia bana te zotit te konakut!\u201d Keshtu Marku u largue <\/p>\n\n\n\n

nga kulla e kapidanit\nne shenje revolte dhe i merzitur se nuk mori te pakten gjela ari sa mori ne\nDiber.<\/p>\n\n\n\n

Ne Shengjin te Mirdites\n, dy vellezer, Marku e Zefi martonin djemte e tyre. <\/p>\n\n\n\n

Te dielen e pare\nMarku dhe te dyten Zefi. Te dielen e pare Marka Brunga shkoi ne dasmen e pare\nte djalit te Markut. Qendroj te dielen dhe te hanen mbasi e uroi Markun per per\nnderimin dhe e fali nusen, u largue. Ne krye te javes, te shtunen ne darke\nshkoi ne shtepine e Zefit per dasem. Zot shtepie ishte Marku, si vellau me i\nmadh. Marku, kur e vuni re Marka Brungen qe po i afrohej shtepise, i doli para\nsi i <\/p>\n\n\n\n

Merzitur, se nje jave\nme pare ai kishte qene ne shtepine e tij. Hyri brenda Marka Brunga ne ane te\noxhakut, se mikut sipas zakonit nuk i mbyllet dera, dhe e pyeti te zotin e\nshtepise: <\/p>\n\n\n\n

\u201cO Mark, a je tue e\nmartue djalin e vellaut!\u2019<\/p>\n\n\n\n

\u201cPo besa po\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cPer hare te qofte! E\nmos ta shof merzine, se kesaj radhe samarin e ka Zefi!\u201d<\/p>\n\n\n\n

I zoti i shteppise\nnuk foli ma, se e mori pergjigjen.<\/p>\n\n\n\n

Nje here tjeter,\nMarku ishte nisur per nje feste fetare ne Sheshaj,fshat i Miridtes. Rruges se\nRreshenit, ne dalje per nga rruga drejt Perlatit, ka qene nje <\/p>\n\n\n\n

dyqan rrobash, i cili\nthirrej \u201cDyqani i Demerit\u201d Gjithmone ksihte njerez qe blinin rroba te ndryshme\nper gra e burra. Dikush e vuni re Marka Brungen, qe po ecte ne kembe me nxitim\ndhe e pyeti: <\/p>\n\n\n\n

\u201cKah po shkon o Mark\nme kemishe te shkyeme?!\u201d Ai iu pergjigj: \u201cPer feste per shpirtit te Krishtit!\nMe thane te drejten kisha ndermend me e ble nje kemishe te re, por kur futa\ndurt ne xhapat e brekeshave e pashe se nuk me doli llogaria!\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u201cPa nalu pak or Mark\nse s\u2019ke ku shkon ashtu me ate kmishe te palame e copa copa si ta pas hanger\nqente!\u201d Dhe filluen nje grup me mbledh leket sa per nje kemishe. Njani prej\ntyne tha se nuk jap asnje lek me ia ble kemishen Marka Brunges! Marku, pasi e\ndegjoi ate qe kundershtonte i tha: \u201cOr shok masi i dhane leket gjithe keto\nburra, jepi edhe ti, sall per dreq!\u201d Tjetri prap tha: \u201cPer Zotin nuk <\/p>\n\n\n\n

jap asnje lek per kyt\npune!\u201d E Marku tue pa me vrejtje i a ktheu: \u201cOr djale, ty te ecka qerrja me\nnjanen rrotull!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Burrat qe i premtuan\ni bane paret dhe ia blene kemishen Marka Brunges. <\/p>\n\n\n\n

Kemisha u gris, jeta\ne tij u sos, po fjala e men\u00e7ur e tij jeton akoma.<\/p>\n\n\n\n

Marku e njihte shume\nmire kalendarin e festave ne gjithe Veriun dhe ate te dasmave. Shkon nje nate\nne shtepine e nje fisniku ne Kacorraj. Piu kafe, raki e duhan e muhabet deri\nnga e vona. Kur erdhi vakti i darkes u shtrue sofra. Ne sofer ishte rreshtue\nedhe djali i madh i te Zotit te shtepise dhe ai menjehere e pyeti : \u201cO Mark si\nishte puna me derkat (gicat) e B. Lecit?!\u201d Marku u zu ngushte nga ajo <\/p>\n\n\n\n

pytje e pazakonte\nsidomos ne buke. Mos me e prish darken e te zotit te shtepise tha butesisht:\n\u201cSe qysh me coi dreqi ne sahat te lig me ia vjedh derkat filanit s\u2019ka ma keq\nper mue!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Keshtu vazhdoj Marka\nBrunga i Mirdites gjithe jeten, duke lene pas histori te vecanta, por edhe\nfjale te men\u00e7ura qe shkonin rrjedhshem me zakonin dhe traditen e kullave\nveriore te mbeshtetura fort ne traun e kulmit te Kanunit te Maleve. Keto jane\ndisa nga grimcat e mbledhura, e shume prej tyre i kam sjelle ne kete liber,\nsigurisht nuk jane te plota, por gjithesesi mendojme se do ta \u00e7elim oreksin per\nte gjetur edhe me , sidomos studimin ende pa gjurme te Gjoke Becit <\/p>\n\n\n\n

mbi kete teme.<\/p>\n\n\n\n

Nje here tejter Marka\nBrunga shkoi ne nje shtepi te madhe ne Mirdite, se ato kishin ne fakt bereqet\nplot dhe sofra kurre nuk u rrinte thate. Atje ai gjeti te zotin e shtepise te\nplakur dhe asnje nga djemte e tij nuk ndodheshin aty. Plaka e priti Markun me\nndere. E plaku i lodhun i tha: <\/p>\n\n\n\n

\u201cMark, due me te\nkerkue nji nder. Neser me shkue me grate ne pune, qe te jete nje burre me ta,\nse nuk i kam djemte e kulles?!\u201d Marku pranoi pa hezitim. Te nesermen grate u\nbane gati, moren buken me vete e u nisen per ne pune bashke me Markun qe u\nprinte. Gjate rruges ne fund te arave grate moren dhe vile rrushi nga vreshta,\npa e pyet te zotin e shtepise. Ato i thane Markut, qe kur te ktheheshin<\/p>\n\n\n\n

ne shtepi, ne darke\nte mos tregonte per veprimin e tyre. Ne darke plaku e pyeti, nese ishin lodh\ndhe a kishin pas gje me hanger gjate drekes ne pune. Marku iu pergjigj: \u201c…E\nkaluam mire, hangrem dreke me te gjitha te mirat e Zotit e, bile edhe,rrush?!\u201d\nMarku, menjehere e kuptoj se grate i preu ne bese me ate fjale dhe, aty per<\/p>\n\n\n\n

aty shtoi: \u201cFjala\nvjen rrush se rrush nuk patem!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Shkoi Marku, pasi e\nzuni udha te buante ne nje shtepi te varfer. Ate nate , si\u00e7 thone, familjes\ns\u2019kishte \u00e7\u2019ti hante miu pas darke, por raki e vene kishte. Ia shtojne Markut,\nne fillim kafe e raki e masandej vene…me qellim qe ti zinte gjumi pa darke. I\nzoti i shtepise i thote te shoqes. qe te sillte perseri vene, ndersa per Markun\nnje kalla\u00e7e me uthull, dhe ai piu nje gllenke. E uli kolla\u00e7en ne sofer e,\nmendueshm Marku i tha te zotit te shtepise: \u201cKjo qe me prune tash o Nikolle,\nasht <\/p>\n\n\n\n

tu mu duk si uthull e\njo si vene!\u201d<\/p>\n\n\n\n

I zoti i shtepise, i\nzene ngusht, tue kujtue se Marku ishte i dehur dhe i kishte humb logjika, i\nthote te shoqes: \u201cOj plake, ma paske ngaterue kolla\u00e7en, hadje e nderroje!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Ne mbyllje te jetes\nse tij, kur iu dobesuan fuqite dhe nuk mundi te levizte ma, shkoi ne shtepine e\ntij ne Nderfushas, tek djali i vellait te tij, Llesh Ndue Brunga, ku mbylli\nsyte perfundimisht, ne gusht te vitut 1973, ne oborr te kulles. <\/p>\n\n\n\n

Familja, te afermit\ndhe gjithe fshati, organizuan ceremonine e varrimit me te gjitha nderimet qe i\ntakojne nje njeriu. E varrosen ne vendin e quajtur \u201cKisha e Brigjeve\u201d, ku ishin\nedhe varrezat e fshatit. Nga ai moment qe eshte varrosur Marka Brunga, vendi\neshte pika trigonometrike ne hartat ushtarake dhe, eshte shenuar si orjentim\n\u201cVorri i Marga Brunges!\u201d<\/p>\n\n\n\n

Marka Brunga ishte\nnje shenj mencurie, duke mbetur nje shenj topografie!\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

ZEF  PERGEGA Marka Brunga ishte nje shenj men\u00e7urie e la nje shenj topografie!\u201d …mbledhur nga mesuesit e gjimnazit te Rreshenit , sipas rrefimeve te njerezve bashkekohes dhe familjare te Markut! Marka Brunga ka patur tre vellezer. I pari, Ndue Brunga e mandej, Kola, Nikolla, ndersa vete ai ka qene vellai i fundit. Vellai i pare…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9417,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-9416","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-letersi"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9416","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9416"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9416\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9418,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9416\/revisions\/9418"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/9417"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9416"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9416"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9416"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}