{"id":8916,"date":"2021-03-30T17:08:58","date_gmt":"2021-03-30T17:08:58","guid":{"rendered":"http:\/\/revistakuvendi.org\/?p=8916"},"modified":"2021-03-30T17:08:58","modified_gmt":"2021-03-30T17:08:58","slug":"as-per-dijen-e-as-per-jeten-nuk-e-kemi-kursye-kuleten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/revistakuvendi.org\/?p=8916","title":{"rendered":"AS PER DIJEN, E AS PER JETEN, NUK E KEMI KURSYE KULETEN!"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

\u2026nje bisede spontane me aktivistin e\ndiaspores Vasel Juncaj ne Detroit<\/em><\/p>\n\n\n\n

ZEF PERGEGA<\/strong><\/p>\n\n\n\n

     Me \u00e7do njeri qe te flasesh mes\nshqiptareve te merguar pytja e pare pas shendetit e familjes eshte nje dialog  shkurter, por me kuptim:<\/p>\n\n\n\n

   \u201c-A ke punue?!<\/p>\n\n\n\n

\u201c-Po besa,\nduhet se ndryshe pa pune nuk i dilet jetes!\u201d<\/p>\n\n\n\n

  E pastaj zhvillohet biseda rreth \u00e7eshtjeve qe\npreokupojne individin, familjen dhe komunitetin. Nuk mungon as  tema e harrakoqave te komunitetit, qe ne \u00e7do situate\njane ne lartesine e duhur, sidomos kur vjen ndonje feste fetare e kombetare\u2026me\nndrru ngjyre e kollare, por kjo kohe pandemike ua ka ul bishtin. Biseda me Vasel\nJuncaj, me origjine nga Malesia e Madhe e Hoti i sofres se pare nuk perfshihet\nne llojin e krenarise dhe dukjes, por e thjeshte, njerezore se si me e bere\npunen ne heshtje dhe ajo kur eshte nevoja te flase vete. Se \u00e7\u2019eshte e drejta\njeten e komunitetit e ka mbulue nje hije lavdi i rreme sa ka shkuar ne kufijt e\nnje shkermoqje te pa ndalshme. Tash jane perhap si vaj ne lakna ne qedra\namerikane si ato kulturore, sportive dhe se fundmi edhe featre, \u00e7ka tregon\ndramen e shkeputjes ndodhta perfundimisht nga gjuha dhe tradita shqiptare. Loja\ne demave te globalizmit per deri tash eshte fitimtare dhe fatale, derisa te na derdhin\nne damare lengun viroz se gjoja na shpeton, por jo prej vorrit\u2026<\/p>\n\n\n\n

\u00a0\u00a0\u00a0 \u2026sa do pak nje ndihme eshte drite<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

         Vaselin e kam njohur prej vitesh ne\nkomunitet. Njeri i dashur, vullnetar ne angazhimet kishtare sidomos ne festa e\nfestivale, si ato shqiptare e amerikane. Kur organizohet festa e Amerikes \u00e7do\nkater korrik, kisha e Shen Palit organizon per tre dite festivalin shqiptar.\nEshte nje ngjarje e shenuar per ne dhe amerikanet. Vaseli gjithmone ne sherbim,\nme nje buzeqeshje, qe tregon shpirtin e tij te dlire. Me ka \u00e7uditur menyra e\ntij prej nje njeriu te kulturuar. Se i qyteteruar eshte ai qe u sherben njerezve\nme kenaqesi. I qyteteruar eshte ai shqiptar, qe fal dashuri per vellane dhe\nketu e gjen edhe sjelljen e Vaselit. Ai eshte nje njeri i dhene edhe pas\nmakinave te vjetra amerikane. Dy here qe eshte organizuar ne parkun e kishes\nekspozita e makinave te vjet,a Vaseli ka prezatuar makinen e vet shume te\nvjeter 50 vje\u00e7are. Te hollat qe jane grumbulluar ne kete aktivitet kane shkuar\nper Malesine.<\/p>\n\n\n\n

   Shkova si rastesisht nje dite  ne restorantin e tij me qe me ra rruga. E\npashe Vaselin me uniformen e personelit qe punonte bashke me ta. Ne banak erdhi\nnje malesor i vjeter, per te kerkue ndihme per nje fatkeqesi qe kishte ndodhur ne\nnje familje malesore dhe Vaseli me thote: \u201c\u2026Per \u00e7do familje ne nevoja te tilla\nne kemi vemdos qe \u00e7do familje te jape 100 dollare. Kete e bejme ne baze fisi\ndhe ne baze fshati, prej nga ne vijme. Saso pak ndihme eshte drite!\u201d<\/p>\n\n\n\n

  \u2026per dije e per jete nuk kam kursye asgje<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

     Ashtu me nje gaz qe i gulfon kraharorin,\nVaseli flet per historine e vet, te familjes e besa edhe per Malesine.\nMalesoret nuk i ndjane keto tri gjera, qe per ta jane te shenjta. Ai me tregon:\n\u201c\u2026Kur u martova bashkeshortja ime Maria jetonte ne Kaliforni. Ajo eshte nga\nMalesia. Mbraroi shkollen e mesame dhe ishte ne vitin e pare ne fakultet. Nuk\ndoja qe ajo ta nderpiste udhen e dijes. Keshtu u regjistrua ketu ne Detroit,\npor pagea ishte me e madhe sepse ende nuk i kishim plotesuar letrat e qendrimit\nfamijar martesor ne shtetin e Michigenit. Per udhen e dijes kemi vuajt ne\nMalesi. Veshtiresi e madhe nen Mal te Zi shkollimi shqip dhe qe as behej fjale\nper studime te larta per shqiptare vetem ndonje ne te ralle. Nuk doja qe gruja\nime qe e kishte me deshire shkollimin te perfundonte ne pune ne restorane, jo\nse e nencmoi une, por endrra duhet relizue kur jane mundesite. Ajo sot eshte\nkrye menaxhere ne nje fabrike metali ketu ne Detroit. Kam tre femije dhe ato i\nkemi edukuar te vazhdojne shkollat amerikane, qe te jene dikushi per vete\nfamilje, komunitetin, pa e harruar nga erdhen prinderit, Malesine tone qe e\nkemi ne zemer!\u201d <\/p>\n\n\n\n

         \n\u2026o gjalle o deke ne Amerike kam me mberrit<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

   \u00c7do kush qe niset shtigjeve te kurbetit e\nmerr ne sy rrezikun. \u00c7do njeri eshte nje rroman  me vete, i pa treguar dhe i pa shkruar. Shume\nkane per te folur e shume jane ato qe i kane te ndryme kujtimet si ne arken sekrete\ne disa i marrin me vete ne boten tjeter. Vaseli ma tregon historine e tij: \u201c\u2026Ne\nvitin 1986 ne muajin shkurt me ne fund e shkela token e Amerikes. Nuk doja te\nshkoja ushtar. Keshtu me nje pasaporte fallco u nisa nga Beogradi  ne France e nga aty ne Meksike. U detyrova te\nkaloj maleve ne kembe naten ne kohe te keqe dimri, duke kaluar perrenj dhe yje\nte dendur derisa mberritem ne kufi. Aty afer doganes ne kufi me Amerike ishte\nnje godine e braktisur dhe e pabanuar. Me ndihmen e meksikaneve u strehuam aty.\nMes plasaritjeve te derrasave te godines kotrollohej me sy \u00e7do levizje e policise.\nThashe me vete erdhem ne goje te ujkut dhe prit kur do te na vene hekurat.\nPolicise nuk i shkone mendja se ne ishim aq afer. E kisha vendos, o gjalle o\ndek do te hyja ne Amerike. Po te me kthenin me priste burgu. Disa meksikane me\nfuten ne bagazhin e nje makine dhe kalova kufirin pa problem. Isha vetem 16\nvjec! Ne Amerike kisha motren e martuar dhe vellane!\u201d<\/p>\n\n\n\n

\u2026nisja e veshtire, por\njo pa mund  arrihet suksesi<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

          Ne Amerike punohet fort. Keshtu Vaseli\nne qender te Detroitit filloi pune ne nje restorant grek. Aty piqte Hot dog e\nbejken ne grill, por pronari kishte deshire ta bente guzhinier dhe keshtu ai\nshpejt do te vijej ne radhen e pare me specialistet dhe do ta mesonte. Ne\nrestorantin grek \u201cGolden Fllise\u2019\u201d qendroi tre vjet dhe me ato kursime mendoj te\nndryshonte pune dhe jeten. Vaseli me thote: \u201c\u2026Bleva tre kamiona te medhenj dhe\npunova me ta rrugeve ne 30 shtete te Amerikes dhe ne Kanda per 10 vite.\nNderkohe edhe nje kamion te rende per transportim hekurash te gjate. Me pas\nbleva nje restorant per 20 vjet punoi ketu ne fillim per 15 vjet ne \u201cBravo\u201d dhe\ntani \u201cBlu star\u201d Ne pune kam shqiptre sidomos kuzhinjere te mire dhe te zot\u201d<\/p>\n\n\n\n

Vaseli eshte\nne Fondin humanitar \u201cRapsha\u201d ne keshillin e kishes se Shen palit,. Organizator i\npiknikut familjar \u201cJuncaj\u2019\u201d si dhe i festave kombetrare e fetare qe zhvillohen\nne komunitetin shqiptar. Qe i ri ai ka mare pjese ne demostrata per lirine e\nKosoves, per Shqiperine e lire dhe per Malesine sa me tha: \u201cIsha ende i ri, kur\nma dhane flamurin ta mbaja, mu duk se pala e tij me ngriti ne qiell!\u201d<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u2026nje bisede spontane me aktivistin e diaspores Vasel Juncaj ne Detroit ZEF PERGEGA      Me \u00e7do njeri qe te flasesh mes shqiptareve te merguar pytja e pare pas shendetit e familjes eshte nje dialog  shkurter, por me kuptim:    \u201c-A ke punue?! \u201c-Po besa, duhet se ndryshe pa pune nuk i dilet jetes!\u201d   E…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":8917,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12],"tags":[],"class_list":["post-8916","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-jete-komuniteti"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8916","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8916"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8916\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8919,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8916\/revisions\/8919"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8917"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8916"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8916"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8916"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}