{"id":5458,"date":"2015-09-08T22:58:39","date_gmt":"2015-09-08T22:58:39","guid":{"rendered":"http:\/\/revistakuvendi.org\/?p=5458"},"modified":"2015-09-08T22:58:39","modified_gmt":"2015-09-08T22:58:39","slug":"poezi-skica-dhe-esse-nga-alba-xifaj","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/revistakuvendi.org\/?p=5458","title":{"rendered":"Poezi, skica dhe esse nga Alba Xifaj"},"content":{"rendered":"

\"alba<\/a>UNE VETJA DHE VETVETET<\/strong><\/p>\n

Sikur te gjithe te vetmuarit te vetmonin<\/strong> se bashku,<\/p>\n

e te pavetmuarit te pushonin se beri zhurme per te mos e prishnin \u00a0vetmine,<\/p>\n

jo vetem te tyren, por dhe te te vetmuarve<\/p>\n

psheretimat e shpirtit si nota te zeza pentagrami<\/p>\n

qetesine e bardhe do te shkruanin qetesine<\/p>\n

Rrahjet e zemres ritem do te behen.<\/p>\n

Njerezit do te zhveshin rrobat e ngjyrshme<\/p>\n

per t’ja kthyer ato natyres<\/p>\n

Pasqyrat do te perdoren vetem per te reflektuar me shume drite<\/p>\n

jo shembelltyra te veshura me genjeshtra morali e principesh<\/p>\n

Depot\u00a0 \u00a0veten do ta zbrasin nga ato cka botes i moren<\/p>\n

e asaj do ti dorezohen ne renie te lire<\/p>\n

Endrrat do ti zgjidhin nga zinxhiret e gravitetit<\/p>\n

folene te dalin te kerkojne, \u00a0ne kerkim vendesh te ngrohta.<\/p>\n

E teksa vetmia me nje gogol nuk eshte,<\/p>\n

por nje ekspozite \u00a0“Une, vetja dhe vetvetet”<\/p>\n

sic zogjte shtegtare, endrrat do te presin tu kthehen ne pranvere.<\/p>\n

Endrrat do te jene\u00a0 nje pranvere\u2026<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

THIRRJE NATES<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

O nate. Me thuaj,
\na ke frike nga une sot?
\nA me ke zili?
\nTa vodha ngjyren e zeze<\/p>\n

E u bera me e zeze se ti!<\/p>\n

Ti s\u2019mund ta fshehesh<\/p>\n

Dhimbjen time<\/p>\n

As ulerimen me ngjyre<\/p>\n

Se e mbyta terrin<\/p>\n

Ne oktaven me te larte.<\/p>\n

Trishtimit i dhashe ze<\/p>\n

Territ I dhashe terr!<\/p>\n

Te lutem, leshoje vajtimin tim<\/p>\n

Ne udhen e drites<\/p>\n

Te mbush boten e zbrazur<\/p>\n

E, nderkaq drita<\/p>\n

Ka per te ardhur!<\/p>\n

TI, UNE DHE DASHURIA<\/strong>
\nTi me degdis ne nje pyll
\nku ferrat e deget e pemeve me cjerrin shpirtin,
\nune ndertoj me to nje foleze per dashurine….
\nTi me hedh mes flakesh
\nkthjellsine ma tymos e nxin,
\nune me te mbaj ngrohte dashurine …..
\nTi me godet me skalaktika
\nqe buzeqeshjen ma sakatosin….
\nune me lot i shkrij per te rritur dashurine ….
\nTi me hedh e shtyn ne humnere
\ncopash me ben….
\nune prape flatrat ja ve ne shpine,
\ndashurine \u00a0per ty e ngre ne fluturim.
\n
\nFLUTURA DHE TRENDAFILI<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

U dashuruan njehere nje trendafil me nje flutur. Flutura ishte e bukur sa me s’ka. Flatrat e saj ishin plot ngjyra e forma te bukura. Trendafili ishte nga ata te rrallet qe bukurine nuk e kane nga jashta petaleve, por brenda. Kur ata hapen, kur ti shikon brenda tyre, kane nje bukuri te admirueshme dhe leshojne nje arome qe shpirtin ta dehin. Shume lule lakmonin fluturen tu ulej ne petalet e tyre, por…ah jo. Ajo donte aromen e trendafilit te saj kryelarte. Te qendronte e zhytej ne brendesine e tij. Mirepo sado e lehte qe flutura ishte, ndoshta dhe nga hija e petaleve te saj e trendafili ishte mesuar te shijonte pothuajse papushim veten e tij ne diell, ai thuajse gjate gjithe kohes e privonte fluturen te qendronte ne petalet e tij. Flutura pse prej aromes se tij s’rrinte dot larg, ulej e qendronte ne kercellin e tij. Cdo mbremje ajo kthehej ne strehezen e saj me flatra te gjakosura prej gjembave te tij. Vazhdoi gjate, nuk dihet se sa, derisa nje dite flutura rreshti se shkuari tek trendafili i saj. Nuk dihet nese trendafili e ndjeu mungesen e saj, nese freskia nga hija e flatrave te flutures i lane ndonje boshllek….por thuhet se kaq keq iu plagosen flatrat, sa flutura nuk mundi te fluturonte me. I qau e mallkoi flatrat qe tek trendafili e lane pa shkuar….por dhe flatra shqiponje, s’kish si te kishte.
\n\u00a0Jeta ime
\n<\/strong>
\nJeta ime eshte nje pikture pa kornize,
\nne nje telajo pa kufinj.
\nCdo dite aty shtohet dicka
\ne asgje nuk fshihet.
\nTi, o do jesh pjese e peisazhit, ose spektator.
\nNuk mundesh te kesh nje kembe brenda e nje kembe jashte.
\nDhe per nje arsye shume te thjeshte!.
\nMban mend?
\nThashe nje pikture pa kornize.
\nUne s’mund te lejoj ty
\nte me vendosesh nje segment,
\nate qe do te kaloj mes kembeve te tua te hapura,
\nsi per te percaktuar nje kufi!
\nMe kupton?<\/p>\n

Mos me thuaj<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Mos thuaj dashurova njeriun.
\nMos thuaj dashurova lulet.
\nMos thuaj detit dashurine ja fala
\ne henes pergjumesh dashurine ja rrefeva.
\nEres mos thuaj psheretima dashurie
\nme tinguj fryme i kendove.
\nThuaj dashurine dashurova
\nme prekje, me arome, ne thellesi, pa frike e cdokund.
\nDashuria nuk eshte nje stacion
\nku ti pret, iken e vjen
\npor nje tren i pandalshem.
\nNe rrugetim pa shina.<\/p>\n

KARUSEL<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Karuseli rrotullohet pa ndalur.<\/p>\n

Largohem nga stacioni<\/p>\n

e sot me lehte se dje<\/p>\n

zgjedh e mundem te hypi tek ai kali I larte.<\/p>\n

Ja ku jam perseri.<\/p>\n

Me kurajoze se me pare.<\/p>\n

Me e sigurt ne ekuiliber.<\/p>\n

Me me pak pyetje,<\/p>\n

me pak nevoje per pergjigje<\/p>\n

Me shume deshire per te mos kuptuar<\/p>\n

por per te shijuar.<\/p>\n

Gjerat e vogla, kane me rendesi.<\/p>\n

Leshoj veten ne ate gjysem fluturim rrotullues.<\/p>\n

Cdo gje eshte e re nga rrotullimi djeshem.<\/p>\n

Erozioni ka ofruar peisazhe te reja.<\/p>\n

Disa stacione, te shkelura apo jo, jane larguar.<\/p>\n

Disa zhytur nen token e harreses.<\/p>\n

Ato qe dje me dukeshin te frikshem,<\/p>\n

sot kane me shume drite, me shume ngjyra.<\/p>\n

Rrotullimi vazhdon pa ndalur.<\/p>\n

Stacioni I fundit I ka akoma dritat ndezur.<\/p>\n

une I hap krahet e me eren perqafohem<\/p>\n

di ku s\u2019dua te zbres, po jo se ku.<\/p>\n

The dawn has yet to come.
\nI see some lights in my lightless movements
\nThey are way far from the curb.
\nCan’t see where I am going.
\nEither how?!
\nAm I going slowly, or fast?!
\nAm I flying, or am I crawling?!
\nAnd your presence like a soft pillow
\nhold my head out of doubts.
\nAnd you brighten up my darkness
\nwith a light in a mirror
\nso I can see myself smile
\nwhen I think of your sweet kisses.
\nMorning light will be the
\njudge.
\nIs this a dream to escape from
\nyesterday
\nor we are holding e new future
\nand a new past?!<\/p>\n

 <\/p>\n

HESHTJE E KTHJELLET
\nReferim<\/strong><\/p>\n

 
\nNe jetojme nen nje percaktim kohor te matur nen sekonda, minuta, ore, dite, jave, muaj, vite, te cilat rrjedhin ne te njejtin ritem e me te njejten pakthyeshmeri njesoj per te gjithe, pa perjashtim. Si nje teori konspirative, ajo e relativitetit, gjen strehe pikerisht ne vepren krijuese te nje poeti, nje artshkronjesi, ku koha merr nje tjeter dimension.
\nTeksa nis udhetimin pas gjurmeve te penes se Enkeledes, perjeton sa gjate ka jetuar kjo poete. Se sa gjate ka jetuar ate dimension kokforte ne pandalshmerine e saj, kohen. Enkeleda gezon luksin qe me shume se kushdo e ka nje poet. Ta veshesh ate cka ne kohe ne perjetojme, me fjale.<\/p>\n

I kendon burgut te dashurise:
\nMe mbylle ne kuadrat
\nTe heshtjes, vetmise…<\/p>\n

dhe duhet vetem nje togfjalesh metaforik “Prangat e arta” te na valevis neper nje oqean kohor kujtimesh, refleksionesh, dhimbjeje per te na percjellur ne arratisje me forcen e dashurise, dashurise per dashurine:<\/p>\n

U clirova
\nIka drejt qiejsh e lire
\nPervoje e hidhur
\nPo vetes sime i perkas.<\/p>\n

Ky botim poetik eshte nje udhetim plot ngjyra e force shpirterore, ku poetja i kendon dashurise. Thurr e c’thurr per te si Penelopa. Dashuria mberrin keshtu:<\/p>\n

Erdhe ne qiellin tim
\nNe boten time
\nNe heshtjen time
\nErdhe te zemra ime
\nQe une ti besoj perjetsise.<\/p>\n

Ajo jeton ne nje te ardhme, e jeton fort edhe kur na kthen mes dritave te qytetit te saj ne te kaluaren e “nje puthje aty ne park”
\nJeton naten, mes yjesh e mekatesh. Jeton vone mes endrrash strukur labirintheve te harreses. Ne mosdashurine per Janarin e ftote e ne prarimin shpirteror vjeshtak. Dhe kur e zeza ngjyre hapsira ka pushtuar, derdh ngjyra e jeton ne nje “ylber mrekulluar”
\nJeton ne dualizem, prane e larg. Ne dhomen “mes librave pa invetar”, ku percjell nje vit,\u00a0 kapitur e drobitur ne kalendar pa shifra. Ne zbardhje ditesh e bezdisur nga fytyra buzeqeshjeshtirur, po besimin s’humb dhe kur roberine takon. Drejt lartesive shpirtin guxon e ngre. E ngop me arome lirie e perhumb ne arome mimozash pranverore.
\nJeton ne ikje e rikthime. Ne aeroportet qe ngjasojne “ne buzeqeshje qe thyhen si kristali”. Lotit te nenes i ben strehe ne poezine e saj e kenges labe i jep ze, atdheut per ti kenduar plot mall e perulje. Jeton si e huaj, ne 2 toke e patoke, por ne nje hapsire ku endrren takoi e thote:<\/p>\n

Jam gruaja dhe nena qe kisha enderruar
\nTani une jam nje enderr e trefishuar.<\/p>\n

Mediton dhe mbi vdekjen e amanet le; “koka te me prehet ne timin dhe”. Frikes se fundit te botes i perplas ne fytyre shhpresen e nje fillimi te ri.
\nSepse sith poetja thoite”<\/p>\n

Qyteti kendon meshen e fundit
\nMe kembanat e kishave ende zgjuar
\nndersa poeti ecen ne rruge pa fund
\nLahet qiellit te tij fitimtar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

UNE VETJA DHE VETVETET Sikur te gjithe te vetmuarit te vetmonin se bashku, e te pavetmuarit te pushonin se beri zhurme per te mos e prishnin \u00a0vetmine, jo vetem te tyren, por dhe te te vetmuarve<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-5458","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-letersi"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5458","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5458"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5458\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5461,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5458\/revisions\/5461"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5458"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5458"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5458"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}