{"id":5423,"date":"2015-08-30T12:25:53","date_gmt":"2015-08-30T12:25:53","guid":{"rendered":"http:\/\/revistakuvendi.org\/?p=5423"},"modified":"2015-08-30T12:25:53","modified_gmt":"2015-08-30T12:25:53","slug":"nje-mbasdite-me-genc-kortshen-nga-libri-shqiptaret-ne-detroit","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/revistakuvendi.org\/?p=5423","title":{"rendered":"NJE MBASDITE ME GENC KORTSH\u00cbN ( Nga libri ” Shqiptaret ne Detroit” )"},"content":{"rendered":"

Nje mbasdite me Genc <\/strong>\u00a0Kortsh\u00ebn<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Nga : Pjeter Jaku<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Prej kohesh i kisha thene\u00a0Mergimit, me te cilin tani vone jam njohur, deshiren per t’u takuar me Gencin. Me sot , me neser shkuan dite, jave e muaj dhe, ma se fundit, e gjetem kohen per t’i trokitur ne shtepi Gencit. Me \u00e7’pashe une, megjithese Mergimi nuk ma kishte thene, Margareta, gruaje Gencit, sapo kishte dale nga spitali, pasi Mimozes iu desh te na servirte kafet. Me te drejte Genci kerkoj te prezantohesha dhe, kjo nuk na mori shume kohe. Do te shkruash per mua?- me pyeti. Dhe, po vete u pergjigj: Une di te flase sa te duash, por me kete rast dua te flas edhe per Pjeter Qafen. Pjeter\u00a0 \u00c7up Qafa, i arratisuri i viteve te para, mbas te ashtuquajturit \u00e7lirim te Shqiperise dhe renien nen zgjedhen komuniste, e kishte ndihmuar shume Gencin, i ishte gjendur perhere prane, ne ditet me te veshtira te jetes se tij, ne kohen kur kishin qendruar ne mal sebashku.<\/p>\n

 <\/p>\n

Kush eshte Genc\u00a0 Kortsha<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Genc Kortsha eshte i biri i Xhevat (Djevat) Kor\u00e7es (Kortsh\u00ebs) 1*, per te cilin shkruam ne\u00a0 krye te keti shkrimi dhe, Mergimi eshte vellai i Gencit. Gencit i kishte qelluar fati , qe bash ne vitin e lindjes, pa e bere akoma vitin, te merrte arratine, nga Shkodra per ne Jugosllavi, pas te atit. Dhe, ishte viti 1924! Ne vitin 1927, familja \u00a0arratiset nga Beogradi per ne Austri ( Viene), pa i bere tre vjetet, (meqe qeveria jugosllave kish bere marreveshje dhe do t\u2019ia dorezonte te arratisurit politik Zogut). Familja Jetoi afro 10 vjet n\u00eb Austri e pastaj\u00a0 \u00a0tri vjete\u00a0 ne Itali, ne Fiume dhe, ne vitin 1939 kthehen ne Atdhe, ku i ati do te vdiste ne burgjet komuniste. Shkollimi i Gencit u be ne\u00a0 tri gjuhe: ne gjermanisht, per kohen qe qendroi ne Austri, ne italisht gjate qendrimit ne Itali, dhe ne gjuhen anglisht ketu ne Amerike, ku beri universitetin. Mjeksia kishte qene pasioni i tij, qe nuk arriti te diplomoi, se u burgos me 17 nentor 1944 dhe, komunistet, nuk e lejuan t\u2019i vazhdonte studimet universitare . Beri 13 muaj burg ne Tirane. P\u00ebr fatin e tij t\u00eb mir\u00eb, n\u00eb<\/p>\n

\"genc<\/a><\/p>\n

Nga e majta ne te djathte Mergimi dhe Genci<\/em><\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n

burg u njoh me ajken e Shqiperise. P.sh. beri 42 dite izolim ne nje dhome me Pater Anton Harapin.\u00a0 Pasi u lirua nga burgu, i takoi te punonte disa vite\u00a0 si ndihmes mjek ne Tirane dhe ne Dukagjin te Shkodres. E transferuan ne Shkoder, ku punoi si inspektor sanitar i qytetit dhe i rrethit. Beri nje vit\u2019e ca ne pune te detyruar nga ku\u00a0 iu dha mundesia te\u00a0 arratisej.<\/p>\n

 <\/p>\n

Tre muaj ne mal<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Mendojeni nje djale te ri, qe akoma si ka bere te tridhjetat, te beje jeten e malit per tre muaj! Dhe kur, dhe ku?! Ne stinen me te veshtire te vitit dhe ne vendin me te veshtire te Shqiperise (ne alpet veriore, ku edhe ne stinen e ngrohte te veres, nuk mund te rrihet jashte)! Ka qene fundi i vitit 1952 dhe fillimi i vitit 1953, kur Genci, nje i ri i hajthem, ve\u00e7ese shtatgjate, vendosi te kaloj ditet e ferrit, duke qene ende i gjalle. Vendime te tilla i marrin vetem burrat! Genci nuk e ka harruar Pjeter \u00c7up Qafen,\u00a0Hil Shllakun, Dede Mehillin dhe shume e shume te tjere. I kujton deri ne detaje ditet e veshtira te malit, jeten e fshehur, pritjen e vdekjes nga dita ne dite, prinderit\u00a0 qe linte, vellan e shume e shume te tjera. Pse jo edhe shoqen, qe mund te kishte menduar te jetonte me te. O Zot, pse duhej qe njeriu te vuante keshtu? Kujt i kishte bere keq Genc Kortsha? Pse duhej te largoheshin nga Shqiperia djem\u00eb si Genci?! “Tre muajt kishin qene shume te veshtire, por vuajtjet i zbutnin, qendrimet e Pjetrit dhe te miqeve te tij, ndersa jo ashtu si\u00e7 e kam menduar,- thote Genci, ne nje perhumbje te gjate,- na doli Hila, ose ndonje tjeter Hile, qe as sot nuk u dihen gjurmet \u00a0Nuk dihet e at’hershmja e tyre, per ke punuan dhe pse iken nga Shqiperia. Ai, historine\u00a0 e vuajtjeve te tij ne mal e lidh me dashamiresine dhe qendrimin e afert te Pjeter Qafes.<\/p>\n

\u201cUne u largova nga Shkodra me 9 tetor. Nje malesor me mori ne dorezim. Ecem ate pasdreke, nje pjese te nates dhe, praktikisht tere diten e 10 tetorit, deri sa arritem ne shtepine e tij. Atje ishte si nje lloj varri nden furren e shtepise, ku bera plot nje jave ne pritje te grupit, qe do te vinte nga Jugosllavia. Ardhi nata e caktuar. Une dola nga \u201cvarri\u201d dhe pash tre burra te armatosur me pushke gjermane, te veshur me uniforma dhe opinga si ato te mbrojtjes, ve\u00e7se nuk kishin yllin e kuq ne kapele. M\u2019u paraqiten: ishin Hile Shllaku, kryetar\u2019i grupit, Dede Mehilli nga Shllaku dhe Pjeter \u00c7upi nga Mirdita. Dy te paret me pane, duke qendruar si larg. Pjetri m\u2019u avit me buze ne gaz, sikur te ishim miq te mo\u00e7em. Kur pata rast te flisja vetem me Pjetrin i thashe: Te lutem, ma bej nje nder. Po rame ne pushke dhe do te vrasish veten, me pare me vra mua! Pjetri tundi koken, hoqi koburen dhe dy bomba nga brezi i tij dhe m\u2019i dha mua. Po ti? – i thashe une. – Une kam mjete te tjera m’u pergjigj. U qetesova. Ate nate e lidha koburen per qafe qe, po te bija, te mos te me ikte larg nga dora. Kete nder s\u2019ia harroj Pjetrit \u201d.<\/p>\n

“Ai kishte aftesi te lindura,- thote Genci, – per te dale nga \u00e7do situate, sado e komplikuar qe te ishte. Ja per shembull, \u00e7\u2019u kish ndodhur Hiles, Dedes dhe Pjetrit ca vite me pare ne mal. P\u00ebr t\u2019u kthyer ne Jugosllavi u duhej te kalonin Lumin Drin, ku kishte vetem nje kavo \u00e7eliku dhe nje trap. Kur hyne ne fshat, gjeten atje nje bataljon te policise, qe kishte dale per manovra. Hila ishte kryetar\u2019i grupit, por nismen e mori Pjetri. I doli para trapxhiut dhe i tha se ishin grup special i Mbrojtjes dhe, se duhesh ta kalonin Drinin per arsye sherbimi. Trapxhiu \u00a0refuzoi t\u2019i kalonte, po te mos t\u2019i tregonin\u00a0 urdherin e sherbimit. Ne kee kohe trapxhiu pa se po vinte kapideni i\u00a0 policise dhe u tha: Po te me jape urdher kapideni une ju kaloj ne lume. Kapideni i degjoi fjalet e Pjetrit, i cili shtoi se porsa ta kalonin Drinin ai do t\u2019i tregonte urdherin e shebimit. Kaluan lumin dhe Pjetri ia vuri kapidenit koburen ne gjoks. \u201cThuaju policeve te mos levizin se ti ke mbaruar. Pastaj u tha Hiles dhe Dedes : \u201cShkoni prapa atij muri 100 metra prej\u00a0 kendej dhe, kur t\u2019ia kini vene nishanin kapitenit ne koke me lajmeroni.\u201d Ata bene si\u00e7 u tha Pjetri. Nderkohe, as kapideni, as policet nuk leviznin. Kur e thirren shoket, Pjetri nderoi kapidenin ushtarakisht dhe ia mbathi kembeve. Pasi e mbaroi tregimin Pjetri, une e pyeta:\u00a0A e vrave kapidenin? Pjetri u pergjigj me te qeshur\u00a0 \u201cpse duhej ta vrisnim? E para, ai na beri nder, e dyta; ate do ta vrasin komunistat, sapo ta marrin \u00a0vesh se si kaluam ne.” Ja \u00e7fare zgjidhje gjenin njerezit, qe komunistet po i debonin nga\u00a0 Atdheu i tyre? Men\u00e7uria nuk eshte shans , por dhunti dhe, pikerisht keto dhunti i kane njerez gjakftohte dhe trima, si Pjetri. Jeta ne mal, eshte nje jete\u00a0 me ngarkesen maksimale te vezhgimit dhe ne pritje te \u00e7do gjeje te re, qe mund te vij vetem nga qielli, ose nga parashikimet qe kishte bere Pjeter Qafa.\u00a0 Perseri Genci na lidh me Pjeter Qafen. Ai i qendron besnik atyre qe tha ne fillim te kesaj bisede.<\/p>\n

 <\/p>\n

Tri jave ne shpelle<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u201cJeta ne mal qe e veshtire,-vijon rrefimin Genci,- jo vetem nga kushtet fizike. Qendrimi i jone qe, posa\u00e7risht i veshtire, sepse humbem kontaktin me tri njesite qe erdhen per te na hedhur matan Drinit e, qe do te na percillnin per ne Jugoisllavi. Ditet u bene muaj dhe rrethanat vinin duke u ashpersuar. Hila, i merzitur jashtezakonisht, filloi te ma hidhte fajin mua. Me se fundi perfunduam ne nje shpelle, ku qendruam tri jave. Keto javet e jetes ne shpelle, kane qene vertete te veshtira. Imagjino te jetosh ne nje shpelle, ku as bagetia nuk jetojne, perhere me mendimin se dikush do na padis\u00eb, ose do bien\u00eb ne gjurmet tona. Dhe, Genci kujton: \u201c Nje dite Hila me tha ” Ne qofte se ti do na behesh pengese per grupin, do te detyrohem te te vras vete!\u201d Une s\u2019kisha si ta pranoja nje gje te tille, pa iu pergjegjur. – Po te vije ajo dite,- i thashe, – mos harro, se dy duar per nje koke jane\u201d.<\/p>\n

Ne ditet e qendrimit ne shpelle, buken dhe pak djathe, ose kripe, ua sillte Ded Marashi, i cili bashke me ta duhesh te kujdesohesh edhe per nje\u00a0nipin e tij, qe e kish te internuar ne Tepelene. Megjithate, ai s\u2019i linte vetem, se mos i priste njeri ne bese! \u00a0\u00a0” A jeni ka narthni?!” -vjen Ded Marashii e na pyet, bash ne mes te dites, diten e Shenkollit,- thote Genci, ku mund ta shihnin spiunet apo policet dhe, ku gjurmet e tija ne debore mund t\u2019i sillnin te strofka e jone.\u00a0 Une, jo vetem qe kisha t\u00eb ftohte deri ne palce, meqe kisha vetem rrobet e qytetit, pa xhub apo pallto, por po ate dite edhe Pjetri kish vendosur te largohesh nga grupi, per te kerkuar ndihme. Deda do te kthehesh ne Shllak e une do te mbesja me Hilen, me njerine qe s\u2019me donte.\u00a0 Festen e Shenkollit,\u00a0 Ded Marashi na lajmeron: kane ardhur ortaket nga Jugosllavia per t\u2019u mare! \u00a0 Kam hequr kapelen dhe i jam falur \u00a0<\/span>Shenkollit. Ate dite ecem, kur u ngrys dhe deri me 3 te mengjezit te udhehequr nga Ndue Deda per ne shtepine e vet. Une i pata hequr opingat se m\u2019i vrisnin kembet jashtezakonisht. Nga te ecurit zbathur ne debore dhe akull, me zuri nje dhembje zemre, aq e forte sa mbeta ne rruge. U thashe shokeve te me linin atje, se nuk ecja dote me. Per fat, Ndue Deda na tha te qendronim ne vend, deri sa te sigurohesh se naten nuk kish hyre patrulla ne shtepi. Erdhi pas gjysem ore dhe u nisem per ne shtepine e tij. Shyqyr Zotit mua me kish pushuar dhembja e zemres. Vajtem te shtepia e tij, ku hengrem sa u ngopem. Diversantat u ulen me Ndojen per te biseduar punet e tyre. Une nuk mirrja pjese ne biseda te tilla. Isha ulur ne nje stol dhe, nuk e harroj kurre: e zonja e shtepise me ulet te kembet, duke me ferkuar gishtat, qe nuk me dukeshin te ishin te mijte. Ajo nene e mire, qe nuk nuk mund ta harroj, me tha fjalet me te bukura te jetes sime. Une e pyeta: Moj nene, une jam qytetar dhe ju jeni fshatare. Une jam toske, ju jeni gege. Une jam musliman, ju jeni katolike. Po te me gjejne ketu, do t\u2019i vrasin djemte, ndoshta edhe ty bashke me nusen dhe beben e vogel. Perse kujdesohesh per mua? M\u2018u gjegj keshtu: Zoti na ka vene ne kete bote per ta ndihmuar njeri tjetrin. Mos u merzit, do te shpetosh dhe do te vije rradha ty t\u2019u ndihmosh te tjereve.<\/p>\n

Burrat i mabruan fjalet e tyre dhe ne na duhesh te strehohehim deri ne mengjes te bagetite. Une akoma si ndjeja kembet. Ndersa rrija ndenjur, me kembet e shtrira, erdhi nje dhi dhe u ul ne kembet e mia te ngrira. Duke ndejtur mbi kembet e mia per afro dy ore, temperatura e dhise m\u2019i ngrohi dhe m\u2019i shpetoi kembet.<\/p>\n

 <\/p>\n

Pese vjete duke pare nje dege<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

“E\u00a0\u00e7uditshme! Ne nje fare kohe u detyruam te largohemi nga malet afer Drinit, se grupi qe do na mirrte u vonua tri dite dhe ishim ne rrezik te na zbulonin. Ecem nje dite dhe nje nate dhe, kur ne mbrritem ne nje fshat, ne mengjes na erdhi nje burre te na sillte buken. Ishte Marka Dod Alia, nje miku i Pjeter Qafes. Si na gjeti ky? -e pyeta Pjetrin. Krejt kollaj,- tha Pjetri. Une i kam pase thane qe, ne rast se na bie rruga kendej, kur do qe te vi, do te le nje gur ne degen e pemes ne\u00a0 fund te kesaj are, ku ishim fshehur. Sa kohe keni pa u pare? E pyeta. Pese vjet,- u pergjegj Pjetri. Pese vjet qe Marka Dod Alia, \u00e7do megjes ka kaluar kendej per ta\u00a0 pare degen e pemes(.)? Jemi miq, tha Pjetri. Une, para gjysem ore \u00a0e vura gurin ne degen e pemes dhe ai\u00a0 tani erdhi.\u00a0 Ja besnikeria e burrave te asaj kohe!<\/p>\n

 <\/p>\n

Pritja per te kaluar kufirin<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

Iu avitem Drinit bashke me grupin qe kish ardhur te na mirrte. Moti u ngroh paprimtmas dhe debora filloi te shkrihesh.. Vozari kishte sjelle 12 rreshiqa ( lekura dhie per t\u2019i\u00a0 fryre), mbi te cilet duhej kaluar Drinin. Nga te dymbedhjetet, gjashte u shpuan. Vozari e \u00e7au Drinin pese here me not, duke kaluar Pjetrin, Hilen dhe Deden. Te ftohtit nuk e lejoi ta kalonte gjene Drinin dhe, ata te kater u nisen per ne Jugosllavi. Une mbeta ne kete ane te Drinit me dy diversanta, qe s\u2019i njihja. Nga matan Drinit, Pjetri\u00a0 i thirri Gencit, qe te mos behej merak ,se se shpejti do vinte per\u00a0 ta marre. Mark Zogu , njeri nga diversantet qe mbeten bashke me Gencin i tha ; mos u bej merak se, sa te jeme une gjalle,\u00a0 ty nuk do te vij asnje e keqe. Une s\u2019e kuptova se \u00e7\u2019donte te me thoshte me ato fjale. Kaluan disa dite dhe ne ishim fshehur gjene ne shtepine e Ndue Dedes. Erdhi grupi te cilin ma kish premtuar Pjeter Qafa nga bregu tjeter i Drinit. Kur u beme te gjithe gati te largoheshim nga shtepia per ne kufi, Ndoi me propozoi te beheshim vellezer, duke pire gjakun me te, qe keshtu te kisha mbrojtjen e tij, si vella i tij. \u00c7\u2019burra ishin keta burrat e maleve tona!<\/p>\n

 <\/p>\n

Nga Jugosllavia ne Amerike<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Jugosllavia ishte vetem nje stacion qendrimi i perkoheshem, pasi Genci kish nder mend\u00a0 te\u00a0 arratisej per Austri dhe, ma vone te shkonte per Amerike.<\/p>\n

Gjasht\u00eb muaj mbas arratisjes ne Jugosllavi, iku nga Beogradi, ku ndiqte studimet universitare dhe arriti n\u00eb Austri, duke e kaluar kufirin ilegalisht. Emigroi n\u00eb Amerik\u00eb n\u00eb fund t\u00eb vitit 1955.<\/p>\n

Genc Kortsha me bashkeshorten Margaret<\/em><\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n

Studimet universitare n\u00eb deg\u00ebt e kimis\u00eb dhe t\u00eb higjen\u00ebs industriale i kreu n\u00eb universitetin Wayne State n\u00eb Detroit. Punoi afro 30 vjet pran\u00eb Korporat\u00ebs General Motors, 13 vjet\u00ebt e fundit si Drejtor i Departamentit t\u00eb Higjen\u00ebs Industriale. Rreth viteve 1980 u em\u00ebrua professor pran\u00eb deg\u00ebs t\u00eb higjen\u00ebs industriale t\u00eb universitetit Wayne State. Ka mbajtur ligj\u00ebrata shkencore n\u00eb universitetet Wayne State, U. of Michigan, U. of Salt Lake City dhe Harvard. Ka marr\u00eb pjes\u00eb dhe ka kyesuar kongrese komb\u00ebtare n\u00eb fush\u00ebn e tij. Ka marr\u00eb pjes\u00eb n\u00eb kongrese nd\u00ebrkomb\u00ebtare dhe ka mbajtur fjalime n\u00eb Angli, Itali, Svic\u00ebr, Spanj\u00eb dhe Shqip\u00ebri. Ka botuar artikuj dhe kapituj n\u00eb fush\u00ebn e tij.<\/p>\n

 <\/p>\n

Gjat\u00eb karier\u00ebs s\u00eb tij si president i Shoq\u00ebris\u00eb Amerikane t\u00eb Higjen\u00ebs Industriale dhe si dhe president i Akademis\u00eb Amerikane t\u00eb Higjen\u00ebs Industriale, ka mbajtur ligjerata n\u00eb fush\u00ebn komb\u00ebtare dhe nd\u00ebrkomb\u00ebtare dhe ka shkruar n\u00eb fush\u00ebn e tij profesionale si dhe artikuj dhe komente politike n\u00eb shtypin shqiptaro-amerikan.<\/p>\n

 <\/p>\n

1* Shenim:<\/span><\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/span><\/strong><\/p>\n

P<\/strong>se i ati, i ndjeri Dr. Djevat Kortsha, emrin e tij e shkruante n\u00eb at\u00eb m\u00ebnyr\u00eb, qe gjat\u00eb diktatur\u00ebs p\u00ebrdorej si arm\u00eb denigrimi ndaj tij?<\/p>\n

Emri i tij shkruhej \u201cDjevat\u201d dhe jo \u201cXhevat\u201d sepse, kur gjuha shqipe filloi t\u00eb shkruhej zyrtarisht me shkronja latine, nuk kishte shkronj\u00eb \u201cxh, Xh\u201d por shkruhej \u201cdj, Dj\u201d dhe shqiptohej si\u00e7 shqiptohet sot \u201cxh\u201d -ja. Kur mbaroi studimet pran\u00eb Gjimnazit Zosimea t\u00eb Janin\u00ebs, diplom\u00ebn ia dhan\u00eb duke i dh\u00ebn\u00eb mbiemrin \u201cKor\u00e7a\u201d, meq\u00eb e konsideronin nga qyteti i Kor\u00e7es. Mir\u00ebpo, luft\u00ebtari i \u00c7et\u00ebs Themistokli G\u00ebrmenjit, nuk e pranonte k\u00ebt\u00eb mbiem\u00ebr, i cili i jepte atributin e nj\u00eb titulli nderi nga Porta e Lart\u00eb dhe, kur u regjistrua n\u00eb Universitetin e Vjen\u00ebs, shenoi mbiemrin \u201cKortsha\u201d q\u00eb, fonetikisht ting\u00ebllonte nj\u00eblloj si \u201cKor\u00e7a\u201d, por ndryshonte\u00a0 kuptimi i mbiemrit. T\u00eb njejt\u00ebn gj\u00eb dhe p\u00ebr t\u00eb njejt\u00ebn arsye e kan\u00eb b\u00ebr\u00eb edhe Mustafa Kruja (n\u00eb Merlika), Dhimit\u00ebr Berati (n\u00eb Beratti) dhe Ali K\u00eblcyra (n\u00eb Klissura).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nje mbasdite me Genc \u00a0Kortsh\u00ebn   Nga : Pjeter Jaku   Prej kohesh i kisha thene\u00a0Mergimit, me te cilin tani vone jam njohur, deshiren per t’u takuar me Gencin. Me sot , me neser shkuan dite, jave e muaj dhe, ma se fundit, e gjetem kohen per t’i trokitur ne shtepi Gencit.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5424,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12],"tags":[],"class_list":["post-5423","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-jete-komuniteti"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5423","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5423"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5423\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5426,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5423\/revisions\/5426"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/5424"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5423"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5423"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/revistakuvendi.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5423"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}